01 // ΣΚΕΨΕΙΣ

Χώρος και όρια 
Μέσα στα όρια του δημόσιου και του ιδιωτικού συνυπάρχουν και λεπτότερα όρια του ημι-δημόσιου και ημι-ιδιωτικού. Ο χώρος αναπτύσσεται σύμφωνα με το πόσο συμμετέχουμε σε αυτόν και τότε είναι που τα όρια δημόσιου ή λιγότερο δημόσιου ή κοινού χώρου γίνονται περισσότερο ή λιγότερο ελαστικά. Ο κοινός χώρος είναι η περιοχή όπου ζωντανεύουν οι συζητήσεις και γίνονται το κέντρο μιας κατάστασης, η οποία σχετίζεται και με ό,τι άλλο συμβαίνει γύρω από το κέντρο αυτό, τη ζωή μέσα στην πόλη είτε σε δημόσιους είτε σε ιδιωτικούς χώρους.

 Από τη στιγμή που αφήνουμε το κατώφλι του σπιτιού μας και κατεβαίνουμε στο δρόμο της γειτονιάς μας, στους μικρούς δρόμους της πόλης, στους εσωτερικούς ή εξωτερικούς δημόσιους χώρους της πόλης μας, διαπραγματευόμαστε όρια που κατά βάθος χαρακτηρίζονται από την δραστηριότητα και μετακίνηση όλων μας. Το σπίτι, ο ιδιωτικός χώρος, στις μέρες μας αποτελεί ένα καταφύγιο που μας βοηθάει να αναγνωρίσουμε την ταυτότητά μας κρατώντας τα όρια μεταξύ δημόσιου και ιδιωτικού, εργασίας και σπιτιού, αυστηρά απομονωμένα, πλησιάζοντας ίσως περισσότερο το πρότυπο της αρχαίας Ρώμης, όπου το σπίτι αποτελούσε σημαντικότερο χώρο από τον δημόσιο χώρο. Είναι όμως το σπίτι ένα καταφύγιο και χώρος που μας βοηθάει να ανακαλύψουμε την προσωπική μας ταυτότητα, ή είναι απλά ο χώρος συσσώρευσης πλούτου; Και όταν το ιδιωτικό απειλείται με οικονομική συρρίκνωση και προσβάλλεται ο ζωτικός του χώρος, τότε διακυβεύεται η ύπαρξη του δημόσιου.  H σύγκρουση δημόσιου - ιδιωτικού αποτυπώνεται παντού.


Αναζητώντας το κέντρο
Ένας στόχος της ιστορίας είναι χωρίς αμφιβολία να δείξει ότι από μόνοι τους οι άνθρωποι στερούνται τη δύναμη να εφοδιάσουν τον εαυτό τους με ένα κέντρο. Και η ερώτησή είναι, μήπως το κέντρο αυτό βρίσκεται σε ό,τι έχουμε κοινό; Και μήπως το κέντρο αυτό μπορούμε να το ανακαλύψουμε διασχίζοντας όλα τα όρια από το σπίτι μας μέχρι το δημόσιο αυτό χώρο; Μήπως αυτό που έχουμε όλοι κοινό δεν περιορίζεται σε αυτό που βλέπουμε καθημερινά σε μια κοινή κουλτούρα αλλά και σε κοινούς φόβους, το φόβο της βίας, του πολέμου και της στιγμής του θανάτου μας;

Έχοντας ως παράδειγμα και μοντέλο δομής το άτομο, το μικρότερο δυνατό άτμητο σωματίδιο, το οποίο σε διάφορες μορφές και συστάσεις αποτελεί τη βάση κάθε οργανισμού, προσπαθούμε να δημιουργήσουμε το δικό μας κύριο συστατικό της περιοχής συλλογικής κατοίκησης αλλά και κοινωνίας γενικότερα.  Ως πυρήνα λοιπόν και κέντρο τον ημι-δημόσιο και ημι-ιδιωτικό  χώρο, τον οποίο θεωρούμε ως σημείο αναφοράς για οποιαδήποτε δραστηριότητα κατά τη διάρκεια της ημέρας, και γύρω από τον οποίο κινούνται και συνυπάρχουν οι πιο ιδιωτικοί.